Wiel-bodeminteractie van rovers.

Een rover doorkruist duizenden keren dezelfde terreinklasse, en de bodem verandert daarbij. Wielen verdichten het oppervlak, breken hoekige korrels af en laten een spoor achter dat zich bij de volgende passage anders gedraagt dan ongerept terrein. Sliprate, trekkracht en de klimlimiet op hellingen worden gemeten tegen die veranderende conditie, niet tegen één eerste contact. Generiek zand verrondt en pakt anders dan regoliet, dus tractiecurves die erop zijn gemeten lopen over een traverse ter lengte van een missie weg van het werkelijke gedrag.

Regolithia Highland (RGS-H1) en Mare (RGS-M1) met een fase-overeenkomst van 96.4 % en 99.2 % behouden de door brosse verbrijzeling ontstane deeltjesmorfologie die het in elkaar grijpen onder herhaalde wielpassages bepaalt. De deeltjesgrootteverdeling en de groottefracties staan op elke datasheet, zodat een bodembak op een vastgelegde conditie kan worden voorbereid en tussen runs hersteld. Alternatieve korrelgroottefracties zijn op aanvraag leverbaar voor de wiel- en grousergeometrie die wordt getest. Bulkhoeveelheden ondersteunen testbanken met één wiel op ware grootte en mobiliteitsopstellingen, met dezelfde partij beschikbaar gedurende een campagne zodat tractiedata vergelijkbaar blijven.