Landingstests voor maanlanders.

Touchdown is één gebeurtenis zonder tweede poging. Het landingsgestel raakt het oppervlak op daalsnelheid, de footpads dringen in, en het voertuig komt binnen zijn kantelmarge tot rust of niet. Wat die uitkomst bepaalt is het draaggedrag van de bodem onder een korte, hoge last, niet de reactie op herhaald verkeer. Erosie door de daalmotor verandert het oppervlak voordat de footpads het bereiken, dus het bed waarop een lander wordt gekwalificeerd moet zowel verstoord als onverstoord regoliet weergeven. Generiek zand draagt de last op elk van die punten anders dan regoliet.

Strocera levert Regolithia die zijn Apollo-referentiebodems reproduceert, Highland (RGS-H1) op Apollo 16-monster 64501 met een fase-overeenkomst van 96.4 % en Mare (RGS-M1) op Apollo 17-monster 72501 met een fase-overeenkomst van 99.2 %, beide onder één kwaliteitssysteem. De deeltjesgrootteverdeling en de groottefracties staan op elke datasheet, zodat het testbed op een vastgelegde conditie kan worden voorbereid en tussen valtestcampagnes reproduceerbaar blijft. Alternatieve korrelgroottefracties zijn op aanvraag leverbaar, en oppervlaktecondities na motorerosie kunnen uit dezelfde partij worden voorbereid. Elke partij wordt geleverd met een karakteriseringsrapport dat verwijst naar het Apollo-monsternummer, zodat landingslasten uit de ene campagne vergelijkbaar blijven met de volgende.