In-situ grondstofwinning (ISRU).

Gesmolten-regolietelektrolyse, waterstofreductie en carbothermische routes zijn alle gevoelig voor de mineralogie en het oxidegehalte van de grondstof. Rendementen en reactorgedrag gemeten op een slecht gekarakteriseerde "simulant" vertalen zich niet naar vluchthardware, en academische publicatie of subsidiefinanciering vraagt om een grondstof die herleidbaar is tot een echte maanreferentie. Highland- en Mare-analogen betrekken bij verschillende leveranciers met inconsistente karakterisering ondermijnt de vergelijkbaarheid tussen studies. Het probleem is een procesrepresentatieve grondstof met gedocumenteerde mineralogische getrouwheid, consistent beschikbaar voor beide terreinen.

Regolithia reproduceert zijn Apollo-referentiebodems met een fase-overeenkomst van 96.4 % voor RGS-H1 (Apollo 16-monster 64501) en 99.2 % voor RGS-M1 (Apollo 17-monster 72501) onder één karakteriseringsstack, waarbij elke gemodelleerde fase en elk oxide tegen zijn doelwaarde wordt gerapporteerd ter ondersteuning van publicatie en gesubsidieerd werk. Alternatieve korrelgroottefracties zijn op aanvraag leverbaar voor de onderzochte extractieroute. Omdat hetzelfde kwaliteitssysteem beide terreinen dekt, zijn procesrendementen vergelijkbaar tussen Highland en Mare en verdedigbaar in financierings- en ontwerpreviews. Ontwikkeling op maat strekt zich uit tot samenstellingen voor de zuidpool en specifieke kraters naarmate ISRU-locatiestudies vorderen.